ვით აფროდიტა
ვით აფროდიტა, ვდგავარ ზღვის ქაფში,
ხელის თითებით ზეცას ვეხები,
როცა ვიყავი სიზმრების ბავშვი,
მაშინაც წყალში მედგა ფეხები.
ჭრელი კენჭებით ვქნიდი სამყაროს,
შუბლს მიგრილებდა ქარი ეკენის,
ახლა დიდება უნდათ ამყარონ
და მიმატოვონ, ვით მანეკენი.
მაია დიაკონიძე
2.05.2026 წელი
No comments:
Post a Comment