ამასობაში
ამასობაში დამცვივდა ოქრო,
ზღვაშიც ჩამდგარა რუხი ნისლები,
ჯერ იმედი მაქვს, არ არის ბოლო,
როგორც ღრუბელი, წვიმად ვიცლები.
ვერცხლის სვეტები ამაგრებს მიწას,
ცასთან არ გაწყდეს სულის კავშირი,
ძაღლი შეჰყმუვლებს, მიდამოს მცივანს
კარს მოსდგომია სველი ნახირი.
მაია დიაკონიძე
28.04.2026 წელი
No comments:
Post a Comment