მინიმები

 მინიატურული პოეზიიდან:

თრობა ვინ ინატროს, თუ გრძნობა მაფხიზლებს,

იჭვების სხმულებით თუ კი ვარ სნეული,

ჩამჭიდე ხელი და ნურასდროს გამიშვებ,

რომ მუდამ ერთ ხორც,და სულ იყოს სხეული.

---------------------------------

მზე - აწყვეტილი მკერდიდან ბროში,

დაკიდებულა ზეცაში დისკოდ,

სიცოცხლე არ ღირს არცერთი გროში,

გრძნობის გარეშე და უიმისოდ.

================

აღარ მინდა რომ შევიმოსო მე აპრილებით,

აღარც მაისით, აღარ მხიბლავს აღარც აგვისტო,

გადამაფარე მტკივან გულზე სევდის ჩრდილები

და მოსაგონრად დამიტოვე ცირკი შაპიტო.

--------------------------

მე პანორამას შევყურებდი აცდენილ სხივთა

და ზღვაში როგორ იღვრებოდა ლურჯი მელანი,

სადღაც კი წვიმა უსასრულოდ ცრიდა და ცრიდა,

ცას კი აპობდა ფლოქვთა ცემა ტატოს მერანის.

________________________

შენი თვალები მიწვევდა ზეცას,

ლურჯ ზღვას გაჰქონდა მათში კამკამი

და მიზიდავდა მე ყველა ერთად,

ზღვაც, ზეცაც, თეთრი იასამანიც.

________________________________

ზოგს ფული უნდა და ამით ხარობს,

მე დამიბერე ამ ქვეყნის ქარო.

===============

ფრანც ფერდინანდის მოკვლას მოჰყვა მსოფლიო ომი,

არც დღეს იცვლება ომებისთვის საბაბ-მიზეზი,

ვერ გაუყვიათ დედამიწა, ვით გუნდა ცომის,

და შესევიან, ხორბლის ბეღელს, როგორც ვირთხები.

--------------------

მინდა ვიმღერო, მაგრამ რა მაქვს ნეტავ სამღერი,

ჩემი სამშობლო დარჩენილა უფეხ-უხელო,

ვეღარა ვხედავ ვაზს ზეცამდე ასულ-აღერილს,

უქართველებო საქართველოს რაღა ვუმღერო.

====================

რა საჭიროა დრამა,

დრო თვითონ ამბობს სათქმელს,

დავრჩებით აქ თუა არა?

გადაწყვეტს ჩვენი საქმე!

----------------------

მაია დიაკონიძე