აფხაზეთიდან დევნილი მეგობრის ხსოვნას
სისხლის ცრემლები აჩნდა ქარიშხალს,
მე კი რატომღაც მეგონა წვიმა,
არ მომიხუჭავს თვალი წამითაც,
მას მერე მშვიდად აღარა მძინავს.
რით ვერ შევნიშნე, იხურებოდა
სარქველი გულის კაცის მართალის,
წინაპრის ხორცით ნაშენი ოდა
ედგა იმ გულზე, როგორც ხანჯალი.
მაია დიაკონიძე
14.05.2026 წელი
No comments:
Post a Comment