ბედობას გილოცავთ, ქართველებო, ცოტანიღა დავრჩით, არადა რამოდენაა კავშირი ჩვენ სისხლსა და ხორცს შორის, ორად დავიყავით, პირიქითა ქართელები და პირაქეთა, წასულები და დარჩენილები. როცა სამშობლოს ვტოვებთ, დედაბუდიანად ვიყრებით, ჩვენ ჯვარ-სალოცავს ვტოვებთ, უნდა გვახსოვდეს რომ ჩვენი წინაპრები იმქვეყნად ტირიან, რამდენ მათგანს სისხლი აქვს დანთხეული ამ მიწისთვის, რამდენი თქვენგანი იქნება 300 არაგველის შთამომავალი, 6 ათასი მესხის, ძმები ხერხეულიძეების და ა. შ.
იწრიტება სისხლისგან ჩვენი სამშობლო. მახსოვს, ქვაბით წყალი დავდგი ასადუღებლად, უცებ დავინახე, ქვაბში წყალი კი არა, სისხლი დუღდა, მომეჩვენა მეთქი, გავიფიქრე, მეორე დღეს ჩემი და გარდაიცვალა. სისხლის ყივილი თუ გადაარჩენს ჩვენს ქვეყანას.
მე ჩემი კლდე-ღრე მირჩევნია სხვის ბაღნარს, ჩემი ქოხი მირჩევნია სხვის სასახლეს. თუ კარგად მოვუვლით, ამაზე მდიდარი ქვეყანა არ იარსებებს დედამიწაზე.
ვაი, შენ, ჩემო სოფელო!
მკაცრ ფერებს ზეცა ამჭახებს,
ცარიელია ეს კალო.
აქა-იქ შაშვი ჭახჭახებს,
მომხვნელიც არ ჩანს აქ ალოს.
სად თავთავს ჩიტი კენკავდა,
დღე წითელ კაბას იხდიდა,
ზარი ხშირ-ხშირად რეკავდა,
დღეს ვერ გამოდის ძილიდან.
ვაი, შენ, ჩემო სოფელო,
ვეღარ გამძღახარ ძილითა,
შენები სალამს გიძღვნიან
შორეულ ამერიკიდან.
მაია დიაკონიძე
15.02.2025 წელი
No comments:
Post a Comment