Wednesday, September 23, 2026

ბეჟო ბეჟიტაშვილმა დაწერა სიმღერა

 ვარსკვლავი გაბრწყინდა ცაზე

შობის ღამე დგებაო,

დიდებსაც და პატარებსაც

ყველას გვემღერებაო.

ღამე არის ჯადოსნური,

ციმციმებენ სანთლებიო,

ბრჭყვიალებენ ნათურები,

გააქვთ აურზაურიო.

გაიხსნება ზეცის კარი, 

ძირს წამოვა ფანტელიო,

ყველას პირზე გვაკერია

ყრმა იესოს სახელიო..

ჩვენც ალილო შემოვძახოთ,

მადლი ვუძღვნათ გამჩენსო,

საიდუმლო საიდუმლოდ

აღარ უნდა დარჩესო.

დიდი და პატარა მღერის, 

ალილო და ალილო,

დაგებედოთ დიდ სუფრებზე

ბარაქა და ხვავიო.


.



Tuesday, September 22, 2026

რატომღაც

 რატომღაც!

რატომღაც შევმოსილვარ
დღეს მე თეთრი ფერებით,
თოვლის ქალად ვქცეულვარ
და ვერ მივხვდი ამასაც,
მეხვევიან ფიფქები, -
უსამშობლო გერები
და სულ ზევით მიიწევს
ამ ცხოვრების თამასა.
თეთრ მუნდირში ხეები
დგანან გაყურსულები,
ყინვამ კიდვ ერთი ძის
სიცოცხლე რომ წაიღო,
ვხედავ: ცაზე ვარსკვლავნი,
მთვარე ალურსმულები,
აქ მთავრდება ზღაპარიც;
,,იყო და არა იყო".
მაია დიაკონიძე
21.09.2026 წელი

რატომღაც, სიმღერა (დაწერა ხელოვნურმა ინტელექტმა)

 რატომღაც!

რატომღაც შევმოსილვარ
დღეს მე თეთრი ფერებით,
თოვლის ქალად ვქცეულვარ
და ვერ მივხვდი ამასაც,
მეხვევიან ფიფქები, -
უსამშობლო გერები
და სულ ზევით მიიწევს
ამ ცხოვრების თამასა.

რატომღაც შევმოსილვარ
დღეს მე თეთრი ფერებით,
თოვლის ქალად ვქცეულვარ
და ვერ მივხვდი ამასაც,
მეხვევიან ფიფქები, -
უსამშობლო გერები
და სულ ზევით მიიწევს
ამ ცხოვრების თამასა.
თეთრ მუნდირში ხეები
დგანან გაყურსულები,
ყინვამ კიდვ ერთი ძის
სიცოცხლე რომ წაიღო,
ვხედავ: ცაზე ვარსკვლავნი,
მთვარე ალურსმულები,
აქ მთავრდება ზღაპარიც;
,,იყო და არა იყო".

თეთრ მუნდირში ხეები
დგანან გაყურსულები,
ყინვამ კიდვ ერთი ძის
სიცოცხლე რომ წაიღო,
ვხედავ: ცაზე ვარსკვლავნი,
მთვარე ალურსმულები,
აქ მთავრდება ზღაპარიც;
,,იყო და არა იყო".

ვხედავ: ცაზე ვარსკვლავნი,
მთვარე ალურსმულები,
აქ მთავრდება ზღაპარიც;
,,იყო და არა იყო".

აქ მთავრდება ზღაპარიც;
,,იყო და არა იყო".

,,იყო და არა იყო".


Monday, September 21, 2026

მინიმა

 თუ დამრჩა კიდევ მეგობარი, არავინ იცის,

თვითონ დაიხლის ბრძენი კაცი ნაგანის ტყვიას,
აქ პრიმატების მანჭვას ვუმზერ, უაზრო სიცილს,
ჩემს სადიდებელს როცა უკვე უდედო ჰქვია.
მაია დიაკონიძე
20.09.2026 წელი

ბედია (სატრფიალო), სიმღერა

ბედია
შენს მკლავებში მოქცევა
როგორ მომნატრებია,
ჩვენი შორი-შორს ყოფნა,
მეუბნები, ბედია.
თაიგულებს მიგზავნი
ხმაწკრიალა ლექსების,
დამრჩა ერთი მიზანი —
მუზად დავრჩე ეგების.
იქნებ ასე დავცალო
სიყვარულის მჭიდები,
ეკლები დამაცალო,
როცა ასე მჭირდები.
შენს მკლავებში მოქცევა
როგორ მომნატრებია,
ჩვენი შორი-შორს ყოფნა,
მეუბნები, ბედია.
მაია დიაკონიძე
20.09.2026 წელი



Saturday, September 19, 2026

ნეტავ, შენ რა გაკვირვებს?! (პატრიოტული)

ნეტავ, შენ რა გაკვირვებს?!
ნეტავ, შენ რა გაკვირვებს,
მეგობარო ქართველო?!
თუ კი პირი შეუკრავთ
იორსა და ალაზანს,
სადა ხართ, არწივებო,
არწივების მართვენო,
დარჩენია მამული
გადამთიელ ავაზაკს.
ნეტავ, შენ რა გაკვირვებს,
მეგობარო, ქართველო?!
დაელია შენს ზეცას
სიყვარულის მარაგი,
ჰოი, ჩვენო სახლო და
უპატრონო საბძელო,
აღარ შხუის თერგი და
აღარ მოჰყეფს არაგვი.
მაია დიაკონიძე
19.09.2026 წელი

Tuesday, September 15, 2026

მეგონა (პატრიოტული)

 მეგონა

მეგონა, სახლი მქონდა,
არა მქონია არც ის,
მეგონა, ეზო მქონდა,
ისიც ყოფილა ცარცის.
ვათვალიერებ რონდას,
ლისაბონსა და პარიზს,
რაც რომ მეგონა მქონდა,
მხოლოდ რუკაზე არის.
მაია დიაკონიძე
14.09.2026 წელი