Monday, February 5, 2024

 ველო, სიცოცხლის, შირაქო,

კეთილ  გყოს დედამიწამო,

არ მოგვაშიო, დავზარდო,

ერთგულ შვილებად გვიწამო.



ჩამოვჯდებოდი ყვითელ გოგრაზე,
გადავარტყამდი ხანდახან ჯოხსაც,
ვით ვარრსკვლავები ციურ ბორბალზე, 
გოგრით გვივსებდა ბებია ხონჩას.
ჩვენც გემრიელად ვატკბარუნებდით,
ნეტაი იმ დროს, ბავშვობის ხანას,
როცა ძალიან მომენატრება,
იმ ყვითელ გოგრას ფუნჯებით ვხატავ.

Sunday, February 4, 2024

მე ვლოცულობდი!

 მე ვლოცულობდი!

მე ვლოცულობდი იმ ღამეს შენთვის,
დათარეშობდა ველზე როშაქი,
მალამოდ ედო ჩემს სულს დაკემსილს,
ტრფობის ალმური, გამძლე დროსავით.
თუ კი ამქვეყნად არსებობს რამე,
შევეხმიანოთ ჯერ კიდევ მღვიძართ,
რომ წუთისოფლის ხანმოკლე გზაზე,
ჩვენც გავეფინოთ იისფერ ნისლად.
მაია დიაკონიძე
4.02.2024 წელი

 შენთან ყოფნას და სიყვარულს 

ქვეყნად ვერავინ დამიშლის,

შენა ხარ ჩემი ამირან, 

ყარამან და გილგამეში,

გზაზე რომ შემომეყრები,

თვალების ისრით გაგიტან,

თუნდ დამახვედრო ეკლები,

იტყვი, – ეს შუქი საიდან!

თუმცა იმედიც გამიქრა,

შენ მაინც მეიმედები,

კალმად ვიხმარე ბატის ფრთა,

გიგზავნე თეთრი მტრედები.

სიზმარია თუ ცხადია,

ტახტს ვზივარ ფერგადასული,

სუყველაფერი კარგია,

თუ კეთილი  აქვს სასრული.







Saturday, February 3, 2024

ზამთრის წასვლა

 ზამთრის წასვლა


თითქოს ტონებიც მზისა შემშლია,
დავხატე ოდნავ ჟღალი, ფერადი,
ზამთარსაც, ვხედავ, ჩოხა შეხსნია,
გამხდარა მხნე და უფრო ჟღერადი.

სუბსარქისის ქარს რა შეაჩერებს,
აგუგუნდება ბარიტონები,
აგერ ყინული მტვრევას დაიწყებს,
შემოგვძახებენ სოპრანოები.

თებერვალს ზარით გააცილებენ,
ჭექა-ქუხილი ატყდება მთაში,
შემოიხსნიან კლდენი ბორკილებს,
გამოიხედავს ენძელა თვალში.

და შენც, კეთილო ადამიანო,
არ გაიყოლო გზად ზამთრის ჯავრი,
როგორც ყოველთვის, ისევ გვეწვევა,
დაეკიდება წამწამებს ჯანღი. 

მაია დიაკონიძე
3.02.2024 წელი



Friday, February 2, 2024

 გულის რითმიდან ამოგივარდი,

ვეღარ ჩავჯექი რიტმში და ტაქტში,

სანიშნედ მქონდა მე შენი ვარდი,

შეგიდგენია უჩემოდ პაქტი. 

მდინარეს! (მთის კილოზე)

მდინარეს!
(მთის კილოზე)
შენ შემოგჩივლე ტკივილი,
სხვა შენზე მეტი ვინ არის,
ზურმუხტზვირთებად დამივლი,
ქვას, კალაპოტში მდინარის.
ვიცი, ჩემს გულს რომ უწამლებ,
თავქვეშ შენ მკლავი მიგია,
შენი რომ ვიყავ მუდამდღე,
რატომღაც არც გაგიგია.
მაია დიაკონიძე
02.02.2024 წელი