არ ვიცი, იყავი თუ არც კი იყავი,
გულში კი დატოვე, ვარდი და ფიქალი,
ისიც კი მესმის!
რა საოცარი ხმა ჰქონია დასკდომას კვირტის,
ისიც კი მესმის, კვირტი კვირტს რომ ეჩურჩულება,
შრიალი მესმის, სიოს ნაზი შეხებაც მესმის,
როგორ იღვიძებს და მშვენდება ჩვენი ბუნება.
მესმის შენი ხმაც, შორეული ჩურჩულიც მესმის,
გულის ხმაც მესმის, დედამიწის მაჯის ტონია,
სულში რომ მოდის, იმ ბგერების ხმაურიც მესმის,
დაბადებიდან შენი სმენის ნიჭი მქონია.
პოეტს!
მე არ ვიცი, ვისთვისა წერ ლექსებს,
შენს ფაქიზ სულს ვისი სული ხიბლავს,
მაგრამ, ვიცი, უტოლდები ღმერთებს,
შეამჩნევენ შენს გულსა და ნიჭსაც.
და თავს იკლავს ამ ღამეში ტანგოს
რითმში სადღაც მოცეკვავე წყვილი,
მიამსგავსე, ალბათ, გრეტა გარბოს,
შენ იმ ქალის პროფილი და ჩრდილი,
და ტირიან საყვირი და დოლი,
ეს ჰანგები მერე ვიღას ანდონ,
ტრფობის აღვირს მოქაჩავენ ორნი,
ნუ მოიკლავ თავს, ძვირფასო, მარტო.
მაია დიაკონიძე
2.04.2022წელი
მომესმის სადღაც კვნესა ლერწამის,
ქვითინებს, როგორც პატარა ბავშვი,
ბედისწერაა იქნებ ეს წამი...
მე სავარძელში ვისვენებ სახლში.
შრიალი მესმის ფოთოლთა ცვენის,
წამი წამს უხმოდ, მდუმარედ ებმის,
მე კი საწოლში მკვდარივით ვწვები,
არ გავიგონო სიჩუმის ხმები.
მარადიულ ვიქცე ევად,
გატყვევებდეს სილამაზე
ჩემთა თვალთა, ბაგე-მზეთა,
ყველა სურვილეს აგიხდენდე,
თუ კი ქვეყნად რამ გქონია,
არასოდეს აღარ მორჩეს
სიყვარულის აგონია.