ანგელოზები ისევე სდუმან (ეძღვნება 9 აპრილს დაღუპულების ხსოვნას)

ანგელოზები ისევე სდუმან,

შემომცქერიან თან გაკვირვებით,

ამ წუთისოფლის უცნაურ სტუმარს, 

თუ მიმამსგავსეს, ვთქვი გარინდებით.

არ მაღელვებდა მეხი და ქარი,

არა მტკიოდა ნაფლეთ-ნაკაწრი,

იმ დღეს, იმ ღამეს, იმ წუთას, იმ წამს,

ჯალათის ცრემლებს ჩემში ვმალავდი.

სიტურფეს ჩემსას ისიც ხედავდა,

არ სურდა ჩემი მოკვლა-გასრესა

და უცნაურმა ბედმა და ხვედრმა

მისი თვალები შემომაფეთა.

იმ დღეს, იმ ღამეს, იმ წუთას, იმ წამს

ვემსხვერპლე სიონს, კრავი პატარა,

და პატიების დიდმა სურვილმა

ჩემში სინათლის შუქი გაშალა.

და დავიშალე მე ნაწილებად,

და დავურიგე მე სხვა ყმაწვილებს,

რომ სიყვარულის ნათელმა შუქმა

აღარ მოასწროთ იმ 9 აპრილებს.

ჩემო სამშობლოვ! (ერთსტროფიანები)

 როგორ ანათებ, 

ჩემო სამშობლოვ, 

როგორც მზის სხივში 

ანთებული 

ვარდის ფურცელი, 

მინდა რომ იყო 

სულ სასურველი.

სიყვარული როგორ გამისატევრდა, მომიშვირეთ გულზე ლულა ნაგანის, რომ ვერ დათბა და რომ ვეღარც გათენდა, 

მკვლელისათვის ლოცვაც იყოს ალალი.

მხოლოდ სულშია ის სილამაზე, 

რაც გვიზიდავს და ასრე რიგ გვათბობს, შენ მაპატიე, მაისის ვარდო!

ქართული ენა (მოგონებებიდან)

 მახსოვს, ერთ ზაფხულს ქობულეთში ბელგიელი ქალბატონი გავიცანი, ორი შვილი ჰყავდა, გოგონა და ბიჭი. ბავშვები ძალიან დათრგუნულად გამოიყურებოდნენ, ქართველ პატარებთან ვერ ამყარებდნენ კონტაქტს, ქალბატონი კი აღფრთოვანებული იყო საქართველოს ბუნებით, ბავშვებისთვის უხვად მოჰქონდა ხილი, ბოსტნეული, მწვანილი, თევზი, იცინოდა, ასეთ საჭმელს ბელგიაში ვერ შეჭამო. გავესაუბრე, აღმოჩნდა, ქართველი ქმარი ჰყოლოდა, ტაქსის მძღოლად ემუშავა ბელგიაში და ავარიაში დაღუპულიყო. ვკითხე, ბავშვებს ქართული რაზე არ ასწავლა-მეთქი, ქართულად რომ ლაპარაკობდა, ეტირებოდა ხოლმე და თავი დაანება ამ საქმეს, მე კი ვსაყვედურობდიო, მიპასუხა ქალმა. კახელი კაცი ყოფილიყო, ელოდებოდნენ მშობლები შვილს, მაგრამ ნეშტი ჩაუტანეს, სამწუხაროდ, მეუღლეს კი ძალიან უყვარდა საქართველო და ზაფხულობით ბავშვები ჩამოჰყავდა ბებია-პაპასთან. ღმერთმა დალოცოს ასეთი ადამიანი. სამწუხაროა, როცა ქართველები, ემიგრაციაში მყოფნი, თავიანთ შვილებს არ ასწავლიან მშობლიურ ენას.

ჩემი და ია მოსკოვში არბატზე ხატავდა პორტრეტებს და ერთი ისტორია მოგვიყვა: დასახატად დამსხდარიყვნენ მის წინ ცოლ-ქმარი ისრაელიდან, იქ გაზრდილი ახალგაზრდები, ქართულად საუბრობდნენ და ბავშვსაც ქართულად ელაპარაკებოდნენ, იას გაკვირვებია, ამაყად უთქვამთ, ჩვენ საქართველოდან ვართ წამოსულები და ჩვენმა შვილებმა ქართული ყველამ უნდა იცოდესო. ძალიან ბევრი საქართველოდან წასული სხვა ეროვნების ადამიანი მიდიოდა ჩემს დასთან, რომ ქართულად ესაუბრათ, გვენატრება ქართული ენაო, მაშ, რაღა ღმერთი შემოსწყრომია ზოგიერთებს, რომ ქართულად ლაპარაკი ერცხვინებათ და მათი შვილებიც ზოგი გაფრანგებულა, ზოგი გაიტალიელებულა, ზოგიც - გაგერმანელებულა. სიმპათიით ავივსე იმ ქართველების და არაქართველების მიმართ, რომლებიც არ ივიწყებენ ქართულ ენას, პატივს სცემენ და ეთაყვანებიან, ღმერთმა გვიმრავლოს ასეთი ადამიანები, დაე, კიდევ ბევრმა ქართველმა იაროს დედამიწაზე, ერუდირებულმა და ქვეყნის მასახელებელმა! ესეც ჩემი ილუსტრაცია საბავშვო წიგნისთვის, გაიხარეთ, გილოცავთ ხარებას!

გეხვეწები, ჯერ არ გამიფრინდე! (სიმღერა, შეასრულა მაია სიჭინავამ)

 ვგრძნობ, რომ გული ზევით ცისკენ იწევს,

ვეხვეწები, ჯერ არ გამიფრინდე,

ადრე არის, მოიცადე კიდევ.

არ შეერთო თვალუწვდენელ ბინდებს. სანამ კიდევ ტკბები გაზაფხულით, სანამ კიდევ ვარდ-ყვავილობს სული, სანამ მოჩანს გვირილების ველი და სიყვარულს კიდევ განცდით ელი. მოიცადე, მოიცადე კიდევ, დაელოდე ყაბაჩას და რიდეს, უკეთესი ვით ინატრო ძღვენი, ტარიელის ამბორივით ცხელი, მერე, მხოლოდ ამის მერე წადი, შეიკაზმე სადედოფლო რაში,

და აჰყევი ღრუბლებს ზევით ცაში.

დაბრკოლებებს შენ არ შეუშინდე, მოიარე ვარსკვლავების კიდე, ხელით მიწვდი მზესაცა და მთვარეს, მთავარია, სულ მუდამ გიყვარდეს

სადღა არის, ძვირფასნო! (ერთსტროფიანი, სიმღერა შეასრულა მაია სიჭინავამ))

სადღა არის, ძვირფასნო, 

იები და ვარდები, 

სადღა რბიან ფიქრები, 

ფიქრნი დარდიმანდები, 

დარჩნენ უკან წლებივით, 

დრომ დამიგო ფანდები.

დამითმია სხვებისთვის 

იებიც და ვარდებიც, 

ოღონდ არ გამაყოლოთ  

ზევით თქვენი დარდები.

გურამ დოჩანაშვილის გარდაცვალებასტან დაკავშირებით

 ძვირფასო მეგობრებო, მთელ საქართველოს ვუსამძიმრებ გურამ დოჩანაშვილის გარდაცვალებას, ერის უდიდესი ტკივილია ასეთი ადამიანის დაკარგვა, წავიდა იმ ქვეყნად მატარებლის ხმა-გუგუნში, გაიყოლა ჩვენი გულები, გაგვიჭირდება მის გარეშე და მასაც ჩვენს გარეშე, ვეღარ დავინახავთ მის სიკეთით სავსე თვალებს, ვეღარ დაგვამშვიდებს და ვეღარ მოგვეფერება, თუმცა დიდი განძი დაგვიტოვა, მისი კეთილშობილური სულით გამთბარი ნაწარმოებები, მზეებად რომ დაინთება მომავალი თაობის გულებში. მინდა სიმღერა მოისმინოთ, რომელიც მაია სიჭინავამ დაწერა ჩემს ტექსტზე: "მატარებლის ხმა-გუგუნში", თითქოს დაგვემშვიდობა მთელ საქართველოს ბატონი გურამი

იოსებ მაჭარაშვილის ლექსზე პასუხი

 ბრძოლას, ო, ბრძოლას სიმართლისთვის... და თავდადებას... 

მუდამ მოელის პოეტისგან სული ქართული... 

სული, რომელიც ეგებება მზის დაბადებას, 

მარადისობის წიაღიდან წამომართული!

მარადისობის წიაღიდან წამომართული,

თითქოს ფერფლისგან აღმდგარა და მიმართავს თხოვნით

ქართველ პოეტებს, დაარჩინონ თავის მამული

ბრძოლით და არა ქეიფით და თითების ლოღნით.