ერთსტროფიანი

 შენ როგორ გძინავს, ადამიანო, როცა სხვას უჭირს, როცა სხვას სტკივა,

დაიხურება შენთვის ცა ლურჯი
და ჯოჯოხეთი დაგრჩება ღია.

ერთსტროფიანი

 თავს იწონებენ სიმდიდრით და ოქროულობით,

ვერა ხვდებიან, რომ მიჰყიდეს ეშმაკს სულები

და სამოთხეში მოხვდებიან ერთეულები.

ერთსტროფიანი

 ქარის ჩუმ ალერსს ღებულობს ვერხვი

 და მისი მზერა აკვდება შორეთს,

თვალს არ აცილებს მზის წითელ მასრას,

იტყვის: "ნეტავ, არ მოსაღამოვდეს!"

ერთსტროფიანი

 აღარ მინდება არავის ნახვა,

არაფერსა აქვს ჩემს თვალში ფასი,

მე არ მხიბლავდა ყვითელი ოქროს,

არც დრამატული დადგმების ფარსი,

ნეტავი, ვიყო ტყისპირას სოკო,

შემეხებოდა თითებით ბავშვი.

ერთსტროფიანი

 ნაღვლიანობა მე არ მჩვეოდა,

მაგრამ ნაღველი ჩაიღვარა

ჩემი სხეულის ყველა უჯრედში 

და მწამლავს, როგორც გველის შხამი,

აღარ მასვენებს არც ერთი წამი.

დათო დიაკონიძის - ჩემი ძმის შესახებ, რუსუდან გაბროშვილის მონაწერიდან, მისი მეუღლე კაპანაძე მასთან ერთად იბრძოდა აფხაზეთში

 მაია, ძვირფასო, ძალიან განვიცადეთ დათოს ამბავი. ჩემი მეუღლე მასთან იბრძოდა აფხაზეთში და უღელტეხილიც ერთად გადმოიარეს... მეც ერთი-ორჯერ შევხვედრივარ და მახსოვს მისი ლაღი ღიმილი. ჩემი მეუღლე ისე განიცდის, რომ, ჯერჯერობით ტელეფონითაც ვერ გისამძიმრებს, სულ ეტირება... თუმცა, აუცილებლად შეგეხმიანება. ახლა, მისი სახელითაც გითანაგრძნობ... ასე არ უნდა წასულიყო დათო, ყველა ნატვრა უნდა ასრულებოდა... ამ ბიჭებმა დაიმსახურეს ყველა სიკეთე და პატივისცემა, ქვეყნისთვის ცოცხალი მაგალითები უნდა ყოფილიყვნენ და მათი სახელები ყველას უნდა სცოდნოდა, ასე უხმაუროდ არ უნდა მიდიოდნენ სამშობლოსთვის თავდადებულნი... მისი ხსოვნის შესანდობარი სულ ითქმევა ჩვენს ოჯახში... ახლა ზეციური საქართველოს მხედრობას შეუერთდება ისიც და იქიდან შეეწევა თავის ტანჯულ ქვეყანას...

ახლა მერამდენედ მიყვება ჩემი მეუღლე თქვენი ძმის გმირობის ამბავს. გაგრაში, გრანატამიოტით აფეთქებული ბეემპედან, თავად ყურზე ტრამვირებულმა, ცეცხმოკიდებული მეგობარი როგორ გადმოიყვანა და საკუთარი ხელებითა და ჭრილობიდან გადმოდენილი სისხლით უქრობდა ცეცხლს და მერე საკუთარი მხრებით გაიყვანა სამშვიდობოზე... ეს მეგობარი იყო ბიჭიკო თოფურია... ყოველთვის ყველაზე წინ მიდიოდა, არ ჩერდებოდა, თავგანწირული მებრძოლი და ნამდვილი გმირი იყო თქვენი ძმა...

მახსოვს მთვარე (ავტ. მიხეილ ქვლივიძე)

 მახსოვს მთვარე, როგორც თვალი შაითანის,

შენი სახე და საყელოს ბეწვი...

ეხლაც მათრობს სურნელება შენი ტანის...

და ტუჩებზე შენი კოცნა მეწვის...

ვდგევარ მარტო და ჩემს ირგვლივ

ფეხაკრეფით დადის ლანდი...

და ცრემლებით მისველდება ღაწვი...

მე მეგონა ქუჩის გამხმარ თელას,

მთვარის გესლით დამნისლავდი...

შენ კი გული აღტაცებით დაწვი...

დე ვიწოდე... შემოგწირავ ყველას,

ყველას ვინაც ვნების ალში გასტოპა...

მომეხვიე-ქუჩის გამხმარ თელას,

დამიბრუნე ჩემი ახალგაზრდობა!........