ხან შარბათს შევსვამ

ხან შარბათს შევსვამ, ხან დავლევ ღვინოს,
მაინც ქვა ქვაა, კენჭი კი - კენჭი,
ის ღვთის სისხლია, ამას ვსვამ სიროფს,
თუმცა ფერია აქვს ორივეს ერთი.

დედის ლოცვა

თუხთუხებს ქვაბი ჯოჯოხეთის,
კოვზს ურევს ჯოჯო,
მოაჭენებენ ეტლს ქაჯები,
უსხედან კოფოს,
სული მტირალი დასტრიალებს
ქვაბს, ამას ვხედავ,
ჩაგდებულთაგან ერთ-ერთისა
თუ არის დედა?!
- იხსენი, ღმერთო, მისი სული,
- ღაღადებს მხოლოდ,
- ჩვენი არისო, არ დავთმობთო,
- არ წყვეტენ ქოთქოთს
ეშმაკები და წითელ თვალთა
კაშკაშებს შუქი,
- დედის ლოცვა თუ ამოიყვანს!
- ვაგრძელებ წუხილს.
განიხვნა უცებ ზეცის კარი,
გაშეშდა ყველა
და თეთრი შუქი შეუერთდა
ქვაბთაგან ზენარს.

დედას!

მახსოვს თავზე დედის ხელი,
- ჭუპა, ჭუპა, - მეუბნება
და სხივები ნათლის  სვეტის
გულში დამრჩა ხვეულებად.

ფერიცვალება

მზე ანათებდა და მეც თითქოს ქაფიდან ვიშვი,
მბრწყინავ წვეთების გაიბა სიმი აღსავლის კართან,
ვიდექი რწმენით, მორიდებით მე ღვთის წინაშე,
- სად მიდიხარ და რად გვტოვებო, - ისმოდა გაღმა.

გამონათქვამები

     ჟამდაჟამ იმ ასოებს ჩამოვფხეკ ხოლმე, გულის ფიცარზე რომ მაწერია. ნაფხეკი, ამოკაწრული, დასისხლიანებული მაინც იქ რჩება.
    პატიება რომ გამომეთხოვა, ალბათ იმიტომ ვწერდი მე ლექსებს...

მე სამოსს ვაცლი აზრებს და ფიქრებს

მე სამოსს ვაცლი აზრებს და ფიქრებს,
შიშველი ვერა სანახავია!
ვაძრობ სახიდან ბრჭყვიალა ნიღბებს,
ვატყობ, რომ ჩემთვის არა სცალიათ,
იწყებენ თავის ცხოვრებას, ყოფას,
ამოძრავებენ ხელებს და ფეხებს,
ვხედავ, გაზრდილან ჩემი ფიქრები,
მე კი ზმორებით დავითვლი დღეებს..

კიდევ ასგზის მომელოცოს კალანდა!

გილოცავთ კალანდას!

ბურბუშელას ემატება ბურბუშელა

და ჰა, მზად ვარ, მოგილოცოთ კალანდა,

თხილის ხე ვარ, ბასილა ვარ თეთრი წვერით,

ბაბუა ვარ, რომ დავდივარ კარდაკარ.

თან შემომაქვს ბარაქა და სიხარული,

კიდევ ასგზის მომელოცოს კალანდა.

მაია დიაკონიძე

14.01.2019 წელი