როცა ქვეყანას ეწვევა ღმერთი

როცა ქვეყანას ეწვევა ღმერთი,
აკაშკაშდება ვარსკვლავი ერთი,
დაიწრიტება ავსულის სისხლი
და დაფასდება სუყველა ნიჭით.
დათესავს კაცი სიკეთის მარცვალს,
რომ გაიხაროს დიდმაც და ბალღმაც,
სულშიც და ბაღშიც ამოვა ვარდი,
მადლს ვერ გაზომავ არშინით, არდით.

შობა

შობა

მე ვიბადები, 

რომ დაგილოცოთ 

ფუძე და ჭერი,
ღარიბთა მწედ და 

უმწეთ იმედად, 

ღმერთმა ინება,
ბაგაში ვიშვი, 

მიყურებდნენ 

თვალებით ჩვილის
ცხოველები და 

ეწყობოდა 

ზეცა სიმებად,
ათასი იით, 

ზამბახებით, 

ვარსკვლავთ ციაგით
მე მოვდიოდი, 

გადამერჩინა ადამიანი.

15.01.2019 წელი

ფარშევანგივით გაგვიშლია ჭრელი ბუმბული

ფარშევანგივით გაგვიშლია ჭრელი ბუმბული,
შუქი გვიზიდავს, შიშებსა გვგვრის ღამე ყულმუხი,
ბრჭყვიალა ქვების ყურებით თუ გვღალატობს გონი,
შრომას და ჯაფას ვამჯობინებთ უსაქმოდ რონინს.
ცოდნის არ ვიცით და არც გვინდა გავიგოთ ფასი,
გვგონია, ბედი თან დაგვყვება კრული და ნავსი
და თანაც ვფიქრობთ, რადა ვცხოვრობთ ჩვენ ასე ცუდად?!
ვერ ვხვდებით, ვკარგავთ, აზროვნების, სიფხიზლის უნარს.

თუ იმსახურებ!

ჩვენი ცხოვრება, 

სულის ამოყოლება

გულიდან თავამდე, 

რომ ხვდები რაცაა, 

უნდა წახვიდე,

თუ კი მოგცემს ამის ნებას
უფალი ჩვენი

თუ იმსახურებ,
განაჩენიც იქნება მშვენი.

სულ ელი მზის ამოსვლას

სულ ელი მზის ამოსვლას, ზეცის გამონათებას,
ბნელის ზღვაში დახრჩობას, წყალზე სხივთა ანცობას,
კეთილ ძალთა აღდგომას, ბოროტების დავრდომას,
ფანჯარასთან ისმენდე ბულბულების გალობას.
სულ ელი, რომ ზაფხულშიც დაუბერავს ნიავი
გულის მაცოცხებელი, გრილი, თავაზიანი,
წლები გადის უენოდ, სახეზე გაქვს პარეზი,
- ტყუილად ელი, სულ-ელ-ო! - ხმა მოგესმის ხარვეზით.

ღმერთო, გაძლება მიეცი მერანს!

ხელდასხმით ერთის ნუთუ ეს ხდება?
ტყავი გააძრეს საჯიშე მერანს,
დაღლილ-დაქანცულს ძლივს მიაქვს თავი,
არ შეარჩინეს მტკაველი ბალნის.
ვატყობ, რომ ასე იოლად საქმეს
ვერ გააკეთებს ერთი, თუნდ მავნე,
რომ არა ჰყავდეს ნაფიცი ძმები,
ცხენს ამატებენ საპალნეს გზნებით.
თანაც მისცხებენ წიხლს, - დროზე წადი,
თავზე რომც გედგას სიცხე და ხვატი!
- მერანიც გზაზე მორჩილად მიდის,
ქვეყნის და ხალხის მასა აქვს რიდი,
მაგრამ ოდესღაც აიშვებს აღვირს,
თუ კი იპოვის უებრო მხედარს,
ცაში გაფრენის დღეც დაუდგება,
ღმერთო, გაძლება მიეცი მერანს!

სისხლში დუღილის აღარ მაქვს გემო

სისხლში დუღილის აღარ მაქვს გემო,
მზე ჩაესვენა ახლახანს მთაში,
შემოუყრია ზედ თავზე ქაფი
ჟოლოს მურაბის ან იქნებ მარწყვის,
აღარ მიწეწავს თმებს ზენა ქარი,
აღარც დუღილის აღარ მაქვს გემო
სისხლში, რომელიც გამხდარა სხვისი,
თუმცა არ მჯერა და ისევ ვჩემობ.