მე მინდა რომ საქართველო
ერთიანი და ძლიერი იყოს საქართველო,საქართველო მინდა რომ შენი შენი ხნია ვიყო გაბრწყინდები განათდები გამთლიანდები კვლავ შენ გიმღერებ, და მოვკვდები გულს არ დაგიმალავ მე მინდა რომ საქართველო ისეთი იყო როგორც არასდროს საქართველო სანატრელო მარგალიტი ხარ მთელი სამყაროს გაბრწყინდები განათდები გამთლიანდები კვლავ შენ გიმღერებ, და მოვკვდები გულს არ დაგიმალავავაიმე, ჩემო ძმაო და,
თოვლის გუნდა
(მოგონებებიდან)
ადამიანებთან ურთიერთობის მრავალწლიანი გამოცდილება დამიგროვდა და მინდა რჩევებიც მივცე ახალგაზრდებს.
გუშინ პოსტი წავიკითხე, გულისმკვლელი. ახალგაზრდა ქალი წერდა, დედას დაბადების დღემ უღიმღამოდ ჩაიარა, არავინ მოსულა, მამამ ერთი მეზობელი მოიწვია, ერთად დაულევიათ ყავა, მას, ფეხმძიმეს, ორი წლის შვილთან ეჩქარებოდა და მალე დაუტოვებია მშობლების სახლი. მერე კი სულ გადავიწყებია ეს ამბავი. ეს დღე თურმე დედას უკანასკნელი დაბადების დღე ყოფილა და რამოდენა იყო ქალის წუხილი, რომ მშობელს გრანდიოზული დაბადების დღე არ მოუწყო: დაანთებდა ყველა ოთახში ჭაღებს, ფორტეპიანოზე მის საყვარელ მუსიკას დაუკრავდა, მოიწვევდა ყველა ნათესავს, ნაცნობს თუ უცნობს და ა. შ. რომ დედა გაცინებული და ბედნიერი ყოფილიყო, იქნებ სიკვდილი გადაეფიქრებინაო.
აიწყვიტა...
სატირელ-სახუმარო
სახუმარო
ვითომ, ვითომ, ვითომ გიყვარს,
თოვლი მოდის, მოფრთხიალე ფარვანა,
დედამიწა ფანტელებმა დაფარა,
– ხვალ, არ ვიცი, ან მოვალ და ან არა, –
მოიმღერის ციდან ფიფქი ფარფარა.
მაია დიაკონიძე
12.05.2025 წელი
.
ნაკვალევი თოვლში
-, გუჯა, ჩააკითხე თამრიკოსა, ერთად ვისაუზმოთ, რაით არა ჩანს ეს გოგო?! - ეუბნებოდა მამა შვილს, თან თვალით აჩვენებდა, დროზე წადიო. ცოლს მაგიდა უკვე გაეწყო და ქმრის ბრძანებას ელოდებოდა, სუფრასთან მოეწვია შვილები.
- რა ქნას, ისვენებს, ქალაქიდან კვირაში ერთხელ ჩამოდის ხოლმე, დააძინეთ ეს ქალი, როცა უნდა, მაშინ ამოვა. - სიყვარულით ამბობდა ცოლი.
- ამ სიცივეში, მთელი ღამე თოვდა, ან ბუხარი როგორ დაანთოს, ან საჭმელს როდის გააკეთებს?! ამოვიდეს აქ იყოს... - ნერვიულად იწიწკნიდა ულვაშებს სტეფანე.
- ჩავალ, მამი, ნუ ნერვიულობ - უთხრა გუჯამ მამას, ზევიდან არც არაფერი მოიცვა, პულოვერით და ყელზე მოხვეული შარფით ჩაირბინა კიბეები, ქვევიდან გელას - ძმას ანიშნა, შენც წამოდიო, მაგრამ იმან, დედას ვეხმარები კაკლის დატეხვაშიო, მოიმიზეზა, მარტო ჩაუყვა გზას. დიდი თოვლი დაედო. სოფელში მხოლოდ ძაღლების ყეფა ისმოდა. კაცის ჭაჭანება არ იყო.
ფრთხილად მიუყვებოდა ახალგაზრდა ოღრო-ჩოღრო ბილიკებს. 800 მეტრი იყო თამრიკოს სახლამდე. რამდენიმე წუთში დაფარა მანძილი.
ჭიშკართან დაიძახა: - თამრიკო, გღვიძავს, მამა გეძახის, ამოდი, ისაუზმეო.
თამრიკოს თავი გამოჩნდა მეორე სართულის ფანჯრის მინაში, ძლივძლივობით გააღო ფანჯარა, თოვლს ჩაეჭედა.
- გუჯა, ჩავიცმევ და წამოვალ, აბა, აქ რა ვაკეთო მარტომ?!
- კარგი, კარგი, - გამოეხმაურა ბიძაშვილი. სახლამდე ძლივძლივობით მიაღწია, - ნიჩაბი სად არის? ცოტა გავათავისუფლებ თოვლისგან ეზოს, ჭიშკრამდე ბილიკს გავკვალავ. - უთხრა.
-- მანდ არის სადღაც მიყუდებული, კედელთან პირველ სართულზე. - დაუძახა ქალმა.
- სანამ მოემზადები, საქმეს გავაკეთებ.
- შვილები რომ მყავდეს, ხომ ისინი მოაგვარებდნენ მაგ საქმეს, - სინანულით წარმოთქვა ქალმა. თვალებში ცრემლი აუკიაფდა. - ბავშვების ნაფეხურებით იქნებოდა ეზო სავსე.
- რა გიშლის მერე, გოგო, გათხოვდი, - შეუძახა ბიძაშვილმა. - ჭკუა გაკლია თუ სილამაზე, იმ შენს უნივერსიტეტში ერთი კარგი ბიჭი ვერ იპოვე?!
- ვერა, ვერ ვიპოვე. - გულდაწყვეტით ჩაილაპარაკა ქალმა.
ცოტა ხანში ბიძაშვილები აღმართს შეუყვნენ.
გავიდა წლები. მძიმე სენმა წაიყვანა იმქვეყანას ქალი. სახლს წლების მანძილზე არც მომვლელი გამოუჩნდა და არც პატრონი. თოვლს ჩაეზნიქა სახურავი, გადაეფარა ეზო.
- ბიჭო, ნიჩბები გადმოიღე, - დაუძახა მამამ შვილს. - სახლი გადავთოვლოთ, არ ჩაინგრეს სახურავი, დედაბოძი თუ წაიქცა, რაღას ვუშველით?!
პატარა თამრიკომ გაღებულ ჭიშკარში შეაბიჯა.
- მამა ეს სახლი ვიყიდეთ?! - არა, მამა გენაცვალოს, გვაჩუქეს კეთილმა ადამიანებმა, წასაქცევად დაენანათ, ეტყობა, - დაუძახა მამამ და ნიჩბები შეიტანა ეზოში. პაპა უკვე სახლის სახურავზე ამძვრალიყო.
თამრიკომ პატარა ძმას ჩაჰკიდა ხელი და თეთრ თოვლში მათი პატარა ნაკვალევიც გაჩნდა. ღმერთმა ამრავლოს...
ციდან ლოცავდა თამრიკო პატარებს.
-
ჩემი წლევანდელი ლიტერატურული მოღვაწეობის შედეგები მინდა გამოვიყვანო, გადავხედე-გადმოვხედე, დიდად კმაყოფილი ვერ დავრჩი, ვერანაირი ჩინ-მენდლები ვერ მივიღე, არც დიდთა ამა ქვეყნისათა ყურადღება არ დამიმსახურებია, ჩემთვის, მშვიდად ვეწეოდი ჭაპანს, აღარ ვდებ ლექსებს აღარც ლიტერატურულ ჯგუფებში, 20-25 მოწონება თავის შეწუხებად არ ღირს, იშვიათად ვესწრები სალონური შეხვედრებსაც ( ჯანმრთელობა არ მიწყობს ხელს).
შობას გილოცავთ, მეგობრებო!
ბედობას გილოცავთ, ქართველებო, ცოტანიღა დავრჩით, არადა რამოდენაა კავშირი ჩვენ სისხლსა და ხორცს შორის, ორად დავიყავით, პირიქითა ქართელები და პირაქეთა, წასულები და დარჩენილები. როცა სამშობლოს ვტოვებთ, დედაბუდიანად ვიყრებით, ჩვენ ჯვარ-სალოცავს ვტოვებთ, უნდა გვახსოვდეს რომ ჩვენი წინაპრები იმქვეყნად ტირიან, რამდენ მათგანს სისხლი აქვს დანთხეული ამ მიწისთვის, რამდენი თქვენგანი იქნება 300 არაგველის შთამომავალი, 6 ათასი მესხის, ძმები ხერხეულიძეების და ა. შ.
სახუმარო:
სახუმარო კაფიობებით, შეგიძლიათ ჩაერთოთ კიდეც
